Credo: η πίστη και η πεποίθηση, η συγγραφική εμπειρία



Η αγωνία της γραφής είναι ειδοποιός σήμανση για εκείνους που συνειδητοποιούν, πιάνοντας το μολύβι για πρώτη φορά ή και εν συνεχεία, ότι δεν πρόκειται για μια νενομισμένη άσκηση «καθήκοντος». Είναι ανάπλαση της σκέψης, συνάρτηση που περιέχει τον μηχανισμό της δημιουργίας, κι επιπλέον αποτελεί στοχαστική διαδρομή με συγκεκριμένο διάνυσμα όσο και αβέβαιο προϊόν (δηλαδή, ένα τέχνημα).

Ο ειδικός χώρος της ποιητικής λειτουργίας απαιτεί την κατανόηση όλων των συντεταγμένων του: εμβάθυνση, έκταση, άλμα. Ο συγγραφέας καλείται να αντιληφθεί και να διαχειριστεί αυτή τη «γεωμετρία», ειδάλλως καταδικάζεται στην πλάνη και τη φθορά της επανάληψης – ουδέποτε θα τελεσιδικήσει χαρωπά, ουδέποτε θα μπορέσει ν’ αντιληφθεί το μέγεθος της προσωπικής συνεισφοράς του στην υπόθεση της Τέχνης. Σε κάθε άλλη περίπτωση, συνταυτισμένος ευτυχώς με τα δεδομένα που του παρέχονται, θα καταφέρει με κόπο και θυσίες, με αυταπάρνηση και επιμονή, ν’ αναρριχηθεί στα ανώτερα επίπεδα της πεφρασμένης γνώσης, να μνημονευτεί μεταξύ των «σκυταλοδρόμων» της λογοτεχνικής περιπέτειας.

Σε κάθε εποχή της Ποίησης, σε όποια γλώσσα ή ατομική-συλλογική περίσταση, το νόημα του Λόγου παραμένει ίδιο. Το ποίημα, ως ελάχιστη μονάδα καλλιτεχνικής δοκιμασίας, αποτυπώνει εκφάνσεις ταυτόχρονες ενός κόσμου κι ενός ψυχισμού. Περιέχει ψήγματα του ατόμου, τα οποία προέρχονται από το άπειρο της ύπαρξης, και η οποία ακολουθώς συμπεριέχεται στο διηνεκές οντολογικό σύστημα. Μ’ ετούτα τα συνεπαγόμενα, ο ποιητής οφείλει να ανοίξει το βήμα του προς τον ορίζοντα της δημιουργίας κρίνοντας τις επιλογές του, αναθεωρώντας τις απόψεις και την οπτική του, με αποκλειστικό στόχο την επιδίωξη ή, αλλιώς: τη διαρκή αναζήτηση της ανθρώπινης ταυτότητας.

Το σημαντικό στοιχείο στην υπόθεση της καλλιτεχνικής ενασχόλησης είναι η συναίσθηση του παρόντος χρόνου με τον παρελθόντα και τον μέλλοντα. Ο γράφων είναι επίπονος αναγνώστης και εμβριθής μελετητής του στοχασμού, της σχέσης μεταξύ των πραγμάτων και της ροής του κόσμου. Η επικαιρότητα τον αφορά, όχι η επικαιροποίηση˙ καθόλου το πρόσωπο μα το μελάνι˙ ουδέποτε η δόξα παρά μόνον η ικανοποίηση. Οι συντεταγμένες του, τότε, είναι απροσδιόριστες αλλά μ’ ένα εμφανές περίγραμμα.

Το έργο της συγγραφής εστιάζεται στην ηθική˙ δοκιμάζεται στην επαφή με τον ευσυγκίνητο αποδέκτη της και προσφέρεται προς αξιολόγηση βάσει της διάθεσης συνεισφοράς όσο και της έμπρακτης ικανότητας για κάτι τέτοιο από τον δημιουργό. Μύστης και μυημένος ο ίδιος, γνωρίζει τον πνευματικό ρόλο του και εξ αυτού δρα συντονισμένα. Επιπλέον, ετεροκαθορίζει τη μορφή και το περιεχόμενο αυτού που θα προσληφθεί ως σημαίνον για το αυριανό αναγνωστικό γίγνεσθαι, ως ποιοτική εξέλιξη.

Η φιγούρα του συγγραφέα ποτέ δεν είναι αδιευκρίνιστη: μοιάζει με τους υπολοίπους του συνόλου, δρα και αντιδρά ανάμεσα στα φαινόμενα της ζωής, είναι θνητός κι ευάλωτος, ρωμαλαίος ίσως, πειστικός. Δεν μοιάζει όμως κανείς στη σκιαγραφία του όταν τη στιγμή της έμπνευσης (σ’ αυτή την απροσδιόριστη ενεργειακή κατάσταση) αποδίδει εαυτόν στον αγώνα. Είναι μονάχος στην απόλυτη σιωπή του προκαθορισμένου ρόλου του.


Δημοσίευση στο ηλεκτρονικό περιοδικό Biblioteque. Παραπομπή εδώ

web site by WeC.O.M.
©