Ποίηση στην εποχή των συγχρονιών



Η σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία υφίσταται τις συνέπειες του τέλους μιας εποχής˙ οι ιδεολογικές διεργασίες στην πολιτική και στην κοινωνία –μετά την πτώση ποικίλων τειχών– συμπεριέχουν τις αισθητικές αναζητήσεις, τον προσδιορισμό, αλλά και τον προβληματισμό της έννοιας διάρκεια στις Τέχνες. Οι φορείς τους είναι κοινωνοί μιας νέας τάξης πραγμάτων ασκώντας επίδραση στη λειτουργία του πολιτισμού ως αγαθού για το άτομο και το σύνολο. Οι δημιουργοί έχουν μέγιστη ευθύνη στη διαχείριση της ουσίας, έννοια υπό νέα διαπραγμάτευση, δεδομένης της ρητής εξωστρέφειας στη σχέση μεταξύ κουλτούρας και απτής, ρεαλιστικής ζωής. 

Επικεντρώνοντας ειδικότερα στις κατευθύνσεις της σύγχρονης ελληνικής ποίησης, είναι εμφανές το γεγονός της «διάχυσης» της κυρίαρχης ποιητικής, ανάμεσα σε εργαλεία έκφρασης, επικοινωνιακές φόρμες και τρόπους αποτύπωσης της υπαρξιακής ετερότητας. Το παλαιό, και δη το ωφέλιμο, αξιολογείται αναλόγως της διείσδυσης του κάθε ποιητή στο corpus του ελληνικού λόγου. Το δε σύγχρονο, ήτοι καινοφανές, ταλανίζεται άνισα μεταξύ της πρόσληψης του «ύστερου μεταμοντερνισμού» (όπως κι αν αυτός εισάγεται στους κόλπους της ποιητικής κοινότητας) και της έκπλασης ενός συγχρονικού στίγματος για την Ποίηση. 

Η ανέγερση ενός πυλώνα για την παράδοση και το παρόν, το εγώ και τον κόσμο, αποτελεί το κύριο ζητούμενο. Και ως στοίχημα, μέλλει να κερδηθεί μόνον εφόσον αξιοποιηθεί ετούτος ο πυλώνας προς όφελος της εξερεύνησης της ανθρώπινης διάστασης˙ δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Ανανεώνεται όμως και για τον λόγο αυτό αναπροσδιορίζεται. Σε τούτη την περίπτωση αναλαμβάνουν το ταπεινόφρονο έργο τους οι ποιητές. 

Συμμετοχή στο αφιέρωμα για τη σύγχρονη ποίηση του περ. Τα ποιητικά (τεύχος 6, Ιούνιος 2012) 
[Ζωγραφική απεικόνιση: έργο της Αλεξίας Ξαφοπούλου - Μουσείο Φρυσσίρα]

 

web site by WeC.O.M.
©